OPRÓCZ TENDENCJI

Oprócz tendencji do maksy­malnego różnicowania programów w ramach jednego kanału (np. media pu­bliczne w krajach skandynawskich), spotyka się próby profilowania kanałów wedle poziomu programu (np. BBC w Anglii, czy BRTN w Belgii), prefe­rencji ideologiczno-politycznych (np. RAI we Włoszech), a nawet ideolo- giczno-polityczno-religijnych (np. NOS w Holandii). Tendencję do we­wnętrznej dywersyfikacji programów zahamował kryzys, jaki w latach osiemdziesiątych przeżywały media publiczne w Europie Zachodniej, w na­stępstwie zmiany warunków ich działania (deregulacja, komercjalizacja). Wymusił on reorientację polityki komunikacyjnej w kierunku „wiązania mi­sji z pieniędzmi”, czyli dostosowania zasad służby publicznej do wymogów rynkowych [Blumler, 1993]. Z perspektywy ostatnich dwudziestu lat widać jednak, że większość nadawców publicznych dostosowała się do nowych wa­runków, utrzymując heterogeniczną orientację i silną pozycję na rynku [Son- dergaard, 1996; Syvertsen, 1999; Findahl, 1999].

Cześć! Miło mi gościć Cię na serwisie w całości poświęconym rozrywce. Bardzo mi miło, że tutaj trafiłeś i mam nadzieję, że zostaniesz moim czytelnikiem na dłuższy okres czasu! Pozdrawiam gorąco!
© Wszelkie prawa zastrzeżone